[Moonchild] 1.0

DZIECKO NIE ODDYCHA.

Lekarz spojrzał ze smutkiem na trzymanego w rękach noworodka. Słysząc przerażony głos kobiety, wyniósł dziecko z pomieszczenia. Matka krzyczała, jednak mężczyzna nie przejął się tym, położył je w misce z ciepłą wodą i zaczął je przemywać. W głowie słyszał tylko jedno słowo „kolejne, kolejny, kolejna”. Miał jeszcze nadzieję, że ten chłopiec przeżyje. I tak się stało. Dziecko się rozpłakało, a wyraz twarzy położnika momentalnie złagodniał. Nie marszczył już brwi ze zdenerwowania i nie wpatrywał się w małego człowieka tak intensywnie, jak w pieczeń na Święto Dziękczynienia, którą miała pochłonąć zaraz cała rodzina.  W jego oczach można było dostrzec troskę, miłość i ogólnie czułość. Owinął dziecinę w ręcznik, po czym wrócił z nim do matki, która rozpłakała się ze szczęścia.

- Namjoon, mój Namjoonnie – powtarzała kobieta.

Mężczyzna opuścił pomieszczenie, ściągając z twarzy maseczkę chirurgiczną i czapę. Oparł się jedną o ścianę i spojrzał na podłogę, czując jak jego nogi oraz dłonie drżą.

- Znowu to zrobiłeś – usłyszał głos za sobą. – Myślisz, że dożyje chociaż pełnoletności? Czy umrze jak pozostałe?

- Będzie żyć – powiedział stanowczo. – Mimo bólu i cierpienia, ten chłopiec odmieni świat. Samotny nie będzie.

Odwrócił się i spojrzał wyprostowany na mężczyznę w czarnym gładkim garniturze, przyciskając pięść do serca.

- Narodzi się dziewczynka, która zabierze od niego cały ból. Jednak nie tutaj. Z daleka od twoich chciwych planów!

Brunet wykonał identyczny gest, który zrobił lekarz.

- Nie spotkają się tak szybko. Jej życie będzie o wiele gorsze, przez co nie będzie w stanie mu zaufać. Będą musieli dotrzeć do siebie nim ich przeznaczenie się spełni.

Po kilku sekundach ciszy, zaczęli jednocześnie:

- Światło księżyca wybrało. Przeznaczenie wybrało. Dzieci Przeznaczenia. Dzieci Księżyca. Wybrane przez Zwierzchników.

 Opuścili dłonie, odwrócili się na pięcie i każdy ruszył w swoim kierunku.